Content curation

Onder curatoren
Spookie heeft in veel van zijn blogberichten al aangegeven dat er voor ons als medewerkers van de bibliotheek inderdaad een enorme rol als content curators weggelegd is. Als kleine aanvulling bij wat ik daar reeds over gemeld heb, wil ik nog een aanmoediging vanuit de behoefte van de klant geven. Vooruitlopend op de resultaten uit het meest recente klantenpeilersonderzoek is mij opgevallen dat veel klanten aangeven onze website graag te bezoeken wegens voorkeuzes en besprekingen op het gebied van fictie. Daar zouden we bij nonfictie ook op in moeten springen. We kunnen wel roepen dat we content curators (willen) zijn, maar laten we dat met een aantal uitstekende thematische voorbeelden maar aantonen. Direct op de website laten zien wat het betekent. Practice what you preach.

Middelen
Alle genoemde middelen waren nieuw voor Spookie en dat vraagt om een spannende onderzoekingstocht. Scoop.it is enorm leuk om te doen. Als ex-journalist is het erg leuk om eens je eigen digitale krant samen te stellen. Omgekeerd vind ik het niet zo boeiend om te volgen, tenzij de invalshoek erg origineel of goed aansluitend op jouw nieuwsbehoefte is. Voor mediawijsheid wil ik Jeroen van Beijnen wel volgen voor wat extra ideetjes of iets dat ik gemist heb. Maar veel verder gaat het niet. Wel zou ik zelf nog eens een goed nieuws krant willen samenstellen om aan te tonen dat er ook elke dag heel wat mooie dingen in de wereld gebeuren. Tof dat dat nu makkelijk kan.

Voorselectie
Paper.li doet volgens mij hetzelfde wat google nieuws ook doet (al weten velen dat niet), namelijk nieuwsberichten voorselecteren naar eerder getoonde belangstelling. Alleen betrekt dit er meer sociale media bij, zoals Twitter en Facebook. Meestal vind ik dat vrij irritant, omdat het niet bij te stellen is. Als ik dus voor iemand anders iets opzoek, krijg ik voortaan gerelateerde berichten langs. (Bij bedrijven als Amazon werkt dat ook zo - laatst bestelde ik een paar hardrock cd's als cadeau voor iemand en nu komen er regelmatig hardrock cd's als suggesties voorbij).

Gespleten
Storify rukt Spookie qua emoties (!) bijna uit elkaar. Ik ben erg enthousiast over het principe en vindt het op zich echt een vondst. Maar als ik dan naar het gebruik op de Storify site kijk, bekruipt mij een diepe bedroefdheid. Net als bij Twitter of Facebook is het uitgangspunt vanuit het medium boeiend, maar het gros van de gebruikers rommelt er maar een beetje mee of gebruikt het ter verheerlijking van zichzelf. Als ik bijvoorbeeld naar het onderwerp natuur ga, dan krijg ik het leuke onderwerp bizons. Maar in plaats van een gelinkt verhaal uit verschillende media, krijg ik een op zichzelf staand filmpje met nog een paar plaatjes. Een oversprong naar bijen leverde eenzelfde resultaat. Nergens wordt het idee van het verhalende toegepast - het zijn losse blogberichtjes rond een thema geworden. En dit zijn voorbeelden waar Storify zelf mee komt (overigens ook pas na doorklikken aangegeven, zodat in eerste instantie de homepagina ordinaire chaos lijkt). Storify toepassen zoals het bedoeld is blijkt een hele kunst. Waar blijven de kunstenaars?

Google (+) instellingen en Picasa

Instellingen
Meestal klikt Spookie wel links en rechts door zijn scherm om eens te kijken wat je bijvoorbeeld allemaal met Google + kan. Zelf ontdekken beklijft beter dan dat je mechanisch een instructie naklikt. Maar grappig genoeg was ik nog niet bij de account instellingen terecht gekomen om de diensten waar ik gebruik van maak te checken. Aangezien ik erg selectief ben, zaten er niet veel verrassingen bij, maar ik vind zoiets wel een nuttig heroverwegingsmoment om af en toe in te lassen. Je merkt toch soms dat je kennelijk ooit iets geaccepteert hebt, waarvan je nu niet eens meer weet waar het voor dient.

Picasa
Spookie heeft buiten de cursus en het coachen privé niet met Picasa gewerkt. Ondanks de grote hoeveelheden foto's die ik toch wel eens beter zou willen beheren. Daar is het zeker een fijn medium voor. Maar ik heb wel de verschillende mogelijkheden van Picasa Webalbums en Google + verder onderzocht. Terugkomend op het thema privacy en veiligheid staat hier nu eens duidelijk hoe je kunt afschermen door een album of bericht te vegrendelen of als 'alleen voor u' aan te merken. De instellingen voor delen op één plaats bekijken en wijzigen is ook erg handig. Iets aanbrengen is zo gebeurd, maar om iets te wijzigen of definitief verwijderen zoek je je meestal een apestaartje. Dit is niet alleen helder, maar omgekeerd worden ook de konsekwenties van het verwijderen van een album prima toegelicht. Een voorbeeld dat navolging verdient en veel ellende kan voorkomen.

Twitter verdiept

Persoonlijk
Spookie spookt opnieuw door. Privacy en veiligheid heb ik al eerder op dit blog uitgebreid behandeld, dus ik begin met het verdiepen van Twitter. Na de kennismaking met Twitter ben ik er persoonlijk niet mee verder gegaan al volg ik de ontwikkelingen met belangstelling. Want het blijft een fascinerend medium dat met name op nieuwsniveau erg nuttig kan zijn. Dat de wereld er iets aan heeft, lijkt mij duidelijk, maar ik vond het voor mij privé niet veel toevoegen. Dat is veranderd sinds ik af en toe evenementen organiseer waar publiciteit essentieel voor is. Daarbij blijkt Twitter een niet te versmaden hulpmiddel, waar ik vanaf nu echt werk van wil maken. De verdieping komt me dan ook goed uit.

Hootsuite
Als eerder geblogd is Spookie een beetje allergisch voor al die lijstjes en handige systemen van filen en opbergen. Niet als je tot een grote organisatie behoort, maar wel persoonlijk. Het meeste moet je via favorieten en wat zelf aangebrachte onderverdelingen makkelijk kunnen beheren. Anders wordt gauw 'Get a life' van toepassing. Maar nu ik vanuit een kleine organisatie kijk, zie ik de voordelen van bijvoorbeeld Hootsuite - dat ik niet kende. Met name het analyseren van je contacten via sociale media in verschillede doelgroepen is een flinke toegevoegde waarde. Al mogen ze wat mij betreft iets transparanter zijn over wanneer je waar precies voor gaat betalen. Maar goed, gaandeweg wordt dat duidelijker. De tips voor organisaties zijn uiterst bruikbaar.

Twitterchat
Twitterchat vindt Spookie een briljant idee. Ik ben aan het brainstormen over een online versie van een spirituele cursus, waarbij cursisten natuurlijk via de mail vragen kunnen stellen. Maar om eens per maand een Twitterchat gelegenheid te bieden, bevordert een meerlagige uitwisseling van ervaringen waar meteen op ingesprongen kan worden. Natuurlijk vervangt het niet de dynamiek van een echte bijeenkomst, maar als je ver uit elkaar woont en mogelijk over de wereld verspreid zit, is dit een aantrekkelijk alternatief. En zo wordt een puntorig ruimtewezen nog een echte twitteraar.

DING 30: GOOGLE BOOKS EN E-BOOKS

Helaas werd het installeren van de GooReader door het systeembeheer verhinderd. Het privacy-aspect vind ik overigens op dit punt wat overdreven. Dus google weet wat jij leest - nou en? Bol.com weet ook wat jij koopt net als elke internetleverancier. Het wordt pas lastig als ongevraagd jouw leesgedrag op banners in een stadion komt te hangen met vermelding van je naam. Dan mag je echt op de steigers.

Bij het gebruik van de geavanceerde opties bij het zoekprogramma voor Google Books komt het stoom weer even uit Spookies welgevormde oren. Waarom hebben wij als bibliotheken dergelijke zoekmogelijkheden nog steeds niet (voor onze in verhouding ook nog eens beperkte catalogus)??? Lichtjaren verder dan ons zoekprogramma is ook dit nog voor verbetering vatbaar. (Als ik alleen de schrijver Douglas Preston intik, krijg ik niet zoals verwacht eerst de boeken die hij alleen geschreven heeft en dan de samenwerkingsprojecten met andere schrijvers - maar alles lukraak door elkaar.)

Ik ben wel een groot voorstander van het digitaliseren van boeken, omdat vele werken buiten de bibliotheken met een bewaarfunctie een kort plankleven leiden. Er is veel niet meer verkrijgbaar dat ik graag nog eens zou lezen. Fijn als je er nog wel bij kunt.
Zo'n expressomachine kan ook helpen om interessante werken (en een hoop rotzooi) naar buiten te brengen die uitgevers links hebben laten liggen. Maar het moet je wel vooral om de inhoud gaan. Het opmaken van een boek is nu eenmaal een vak apart.

Op Google e-books werd ik bij elke zoekterm om de puntoren gesmeten met obscure (voor een niet geschiedkundige) historische teksten. Dat is nog erg beperkt, maar wel van belang. Grappig genoeg wordt in de discussies rond e-books die ik gevolgd heb een aspect vrijwel niet genoemd dat nog wel eens de hoop voor het papieren boek zou kunnen betekenen. Namelijk dat het niet gezond is om de hele dag naar een oplichtend scherm te kijken. Aangezien we op het werk al vaak voortdurend naar een computerscherm kijken en via de smartphone daar nog eens de meeste vrije tijd aan vast plakken is het heel onverstandig om tot overmaat al je leesplezier aan e-readers/I-Pads te ontlenen. Aan de eerste twee zullen we meestal niet zoveel kunnen/willen doen, maar voor boeken hebben we een alternatief - de papieren versie. Spookie voorspelt dat dit nog wel een issue gaat worden. Misschien vreemd om VerDiepdingen met zo'n opmerking af te ronden, maar Spookie is nu eenmaal een beetje vreemd.

DING 29 MOBIEL INTERNET

Dit Ding heeft Spookie in de basiscursus 23Dingen al uitgebreid behandeld (zie blogbericht Ding 17). Maar een aanvullende overweging is nooit weg. Ik heb net de Barcelona reeks van Carlos Ruiz Zafon uit (3e deel moet nog verschijnen) en zou aan de ene kant een app op prijs stellen, waarmee je tijdens het lezen de bewegingen van de hoofdpersonen door de stad van nu zou kunnen volgen via een Streetview toepassing (mijn broer trof wel een kaart aan in de engelstalige uitgave). Aan de andere kant haalt dat ook weer veel van je verbeelding weg en als ik apart op zoek ga naar (digitale) kaarten etc. kom ik weer andere onverwachte dingen tegen, wat bij de app verloren gaat. Hoofdzaak blijft voor jezelf vast te stellen of de app echt iets toevoegt en wat je er door verliest (en of dat de moeite waard is). Een app die ik bijvoorbeeld leuk zou vinden is er een waarbij ik als ik een stad bezoek, de poezie die over die stad verschenen is voorgetoverd krijg. Om een indruk te krijgen van de dichterlijke indruk van anderen.

DING 28 CROWDSOURCING EN CROWDFUNDING

Trouwe blogvolgers zullen begrijpen dat dit onderwerp Spookie aanspreekt. Crowdsourcing maakt gebruik van de kennis en inzet van velen om van alles voor elkaar te krijgen dat anders moeilijk, langdurig of onmogelijk zou zijn. Crowdfunding zorgt ervoor dat buiten de officiele kanalen om allerlei projecten puur door het enthousiasme van de bijdragers toch gerealiseerd kunnen worden. Bij crowdsourcing ziet spookie nog wel wat web-beren op de weg. Dat merk je ook als je een beetje rondsurft. Het klinkt prachtig, maar als de kwaliteit van de vele bijdragen gemiddeld te wensen overlaat, heb je of een matig product of ontzettend veel herstelwerk (wat je waarschijnlijk niet opnieuw met crowdsourcing zult willen oplossen). Bovendien zien de bijdragers hun werk anoniem in een massa verdwijnen (op zich een mooi gegeven dat het er alleen maar toe doet dat je zelf weet dat je iets hebt kunnen toevoegen, maar of iedereen dat zo ziet ...en wie kun je aanspreken op onderdelen?).

Heb met veel plezier bij verschillende projecten binnengekeken. Op kickstarter vond ik bijvoorbeeld het project granito dat over 3 dagen een go/no-go krijgt. Het gewenste bedrag om deze documentaire buiten de gewone kanalen onder de aandacht van Hollywood te brengen is bijna bij elkaar. Hoewel ik me in de Mayacultuur heb verdiept, zou dit anders waarschijnlijk langs me heen zijn gegaan. Voor de bibliotheek is dit soort crowdfunding in tijden van bezuiniging voor aansprekende projecten ook een overweging

Verbeterdebuurt is goed overzichtelijk, maar geeft alleen verbeteringen aan op ideeën die via deze site zijn aangedragen. Zo zag ik dat de overzichtelijkheid van de T-kruising vlak bij mij opgelost is, maar niets over het gegeven dat meer recent de verlichting en inrichting van het bijbehorende plein zijn aangepast. Het is wel een mooi laagdrempelig medium voor wijkbewoners en gemeente.

Met GWAP moeten we echt wat. Neem nu de bewegwijzering waar wij in bibliotheken mee blijven worstelen. Klanten kunnen goed aangeven wat hun niet bevalt, maar niet eenduidig hoe het wel zou moeten. Via GWAP kun je op speelse wijze uitvinden welke genres men bijvoorbeeld met welke themawoorden associeert. Dan krijg je echt proefondervindelijk goede oplossingen (je kunt nooit iedereen tevreden stellen, maar zo wel aantoonbaar het merendeel van je klanten). Het is meteen een stuk cocreatie.

Crowdsourcing vergt goede regie, want als bibliotheken staan wij voor degelijke en betrouwbare informatie. Met name rond ervaringsverhalen (ervaringsbijdragen) is hier echter van alles mogelijk (alleen al bij de historische informatiepunten). Crowdfunding kan waarschijnlijk het best landelijk worden toegepast (het aantal deelnemers maakt het interessant - anders is het gewoon sponsoring) en werkt meer projectmatig dan structureel. Maar voor erg aansprekende projecten en met een leuke beloning kan er incidenteel op lokaal gebied gebruik van worden gemaakt.

DING 27 COPYRIGHT

Copyright is er natuurlijk in principe om te beschermen, maar het doet daarbij twee dingen waar Spookie redelijk allergisch voor is: het zegt 'van mij en van niemand anders' en het verbiedt.

De incataal quechua heeft geen bezittelijk voornaamwoord en als dat zo is, kijk je anders tegen de wereld aan. Mijn huis wordt dan het huis dat bij mij is of het huis waar ik bij ben. Zelfs voor bevrijdingsdagmarkten halen wij Nederlanders het massaal in ons hoofd om met tape BEZET op plekken te zetten die kennelijk omdat wij er het eerst waren de volgende dag van ons zijn. Commercie is ook vaak belangrijker dan dat velen van iets op de hoogte kunnen worden gesteld. In de fitnessbranche waarin ik werkzaam ben geweest wordt bijv. als je iets nieuws hebt bedacht dit zo snel mogelijk vastgelegd zodat anderen het alleen kunnen gebruiken als ze bij jou een cursus heben gevolgd en dat ook elk jaar blijven doen (kassa). Maar is het niet veel belangrijker dat mensen over de hele wereld makkelijk aan de slag kunnen met iets wat jij hebt mogen ontdekken? Waarbij het wel fijn is dat ze het op hun beurt niet toeeigenen, maar degene erkennen die hen in staat heeft gesteld om die oefeningen verder te verspreiden en/of te bewerken. Spookie vindt Creative Commons een stap in de goede richting.

Verbieden is iets wat we ook te pas en te onpas als oplossing uit de kast trekken. Als filmliefhebber wordt ik er, om met iets kleins te komen, nogal eens gek van. Hoeveel uur zal ik thuis voor de dvd-speler niet verplicht hebben gekeken naar alles wat ik niet mag (je kunt niet meteen naar menu), vaak met een extra waarschuwend filmpje, voor ik mag gaan kijken (en dan krijg je ook nog het verhaal dat de opmerkingen van de acteurs niet die van de filmmaatschappij weerspiegelen ...etc.- waar zijn we mee bezig- wat een angst). Laatst zag ik op de dvd van de tv-serie Warehouse 13 eindelijk eens een alternatief. De kijker werd aan het begin bedankt voor het aanschaffen van deze film, waarmee hij het werk van de makers steunt. Een veel betere insteek en initiatieven als Creative Commons gaan daar mee verder. Aan het eind van zijn lezing noemt Lawrence Lessig dit terecht The Age of Prohibition.

Zelfs zonder web 2.0 vindt Spookie al dat er iets aan zou moeten gebeuren, laat staan binnen die nieuwe context. Kijk eens naar het afschrikwekkende woud dat Paul Gorrisen tevoorschijn tovert als je binnen de huidige bepalingen creatief aan de slag wilt op web 2.0. Opvallend vond ik hoeveel foto's per willekeurig trefwoord nu al via Creative Commons beschikbaar worden gesteld. Erg bemoedigend. Bronvermelding blijft wel belangrijk, maar meer uit respect voor degene die de oorspronkelijke creatieve inval had en om het makkelijk te maken om met diegene contact te leggen (of in ieder geval te kunnen traceren waar het vandaan komt). Meer dan de naam van diegene en de titel van het betreffende werk zou van Spookie overigens niet hoeven in het dagelijks gebruik.

Ik ben zelf schrijver en in mijn boeken staat ook de dikke c van copyright vermeld. Maar ik ga nu wel met de uitgever praten over de mogelijkheden van Creative Commons, die ik voorheen niet kende.